De column van Jorrit: Om waarde te krijgen….

… moet je het eerst geven

Elke maand laat Jorrit Hermans zijn licht schijnen over de wereld van magazines en creatie. Dit keer heeft hij het over waarde. Waardevolle artikels bijvoorbeeld. Of waardevolle magazines die een premium ervaring geven.

Ik sluit graag het jaar af met enkele gedachten over waarde. Het is er de tijd voor. Als ik het discours even in kerstboomperspectief mag plaatsen? Zelf word ik bijvoorbeeld niet graag verrast. Ook niet met verrassingen. Ik geef liever iets leuks. En dan bij voorkeur iets dat ik zelf waardevol vind. Dat hoeft niet per se kostbaar te zijn. Maar wél van waarde. Waarde is in dit geval een synoniem voor relevantie. Qua kerstperspectief: versiering vind ik irrelevant. Maar dat is weer een ander verhaal…

Hetzelfde geldt voor een magazine. Je hebt een blad dat inhoud brengt naar een publiek. Dat publiek kun je eventueel beschouwen als consumptievee dat gerust het elfendertigste stuk over Jacky Lafon wil herkauwen. Maar je zou je publiek ook heel respectvol kunnen behandelen en content brengen die écht relevant en smakelijk is. Die waardevol is. Zelfs voor hele populaire onderwerpen. Want kwaliteit hoeft niet elitair te zijn. Ik gok dat je daarmee zelfs de gevoeligste snaren raakt en betrokkenheid creëert. Waarde zit ook in schoonheid. Mijn opa had een lievelingsgedicht. Dat heette ‘Endymion’ en was van John Keats. Net zoals u ken ik vandaag alleen nog de eerste versregel: ‘A thing of beauty is a joy forever.’ Schoonheid is een batterij die nooit leegloopt. Wat mooi is, trekt ons aan. Mooie spullen raak ik bovendien graag aan. Omdat ze mooi zijn. En omdat het prettig is om er contact mee te hebben.

Magazines kunnen ook mooi zijn. Internationaal denk ik dan aan Kinfolk Magazine of aan Flow. Kwalitatieve publicaties met bewaarpotentieel. Bladen waarvan je instinctief voelt dat het verkeerd zou zijn om ze na de leesbeurt bij het oud papier te begraven. Hoeveel magazines ken je zo die dit gevoel oproepen? Die stilzwijgende autoriteit die waakt over hun bewaarpotentieel. Dat is wat een premium publicatie probleemloos klaar krijgt. Zonder reclamespotjes zelfs.

Papier maak je bovendien sneller premium dan pixels. Omdat het tastbaar is en daarom lichamelijk en dus direct. Ik durf beweren dat een heel zwaar, dikker papier gewoon een meer kwaliteitsvolle belevenis biedt dan iets duns en glads. Iets dat bijna vluchtig is. Het gaat over de omstandigheden en de voorwaarden die je schept. In die context ontdekt iemand een verhaal of een foto. Want vorm is ook inhoud. En geeft ook waarde.

Jorrit Hermans Jorrit Hermans, Head of Story van Quick Brown Foxes

Lees ook de vorige columns van Jorrit hier